Photodynamic Therapy for Acne
Terapia fotodynamiczna w leczeniu trądziku
Ann-Marie Wennberg Larkö Katedra Dermatologii i Wenerologii, Instytut Nauk Klinicznych, Akademia Sahlgrenska, Uniwersytet w Göteborgu, 413 45 Göteborg, Szwecja
Streszczenie
Trądzik jest częstą chorobą dotykającą dużą część młodej populacji. Typowe metody leczenia trądziku umiarkowanego obejmują antybiotyki doustne. Wiążą się one jednak ze zwiększonym ryzykiem oporności na antybiotyki. Ponadto wpływ tych leków na środowisko może być poważny. Istnieje zatem alternatywa dla leczenia trądziku umiarkowanego. Terapia fotodynamiczna (PDT) wydaje się dawać dobre efekty. Konieczne jest jednak dopracowanie parametrów leczenia, a być może w przyszłości także wyboru fotouczulacza. Ból jest uciążliwym działaniem niepożądanym, ale można go kontrolować prostymi metodami.
Słowa kluczowe TrądzikAntybiotykiTerapia fotodynamicznaOporność bakteriiZagrożenia środowiskowe
Wprowadzenie
Trądzik jest częstą chorobą skóry występującą głównie u nastolatków, ale także u osób dorosłych. Zaskórniki ulegają zapaleniu, a czasem rozwija się trądzik torbielowaty. Trądzik powoduje znaczne cierpienie w wrażliwym okresie życia. Osoby z trądzikiem mają wyższy wskaźnik bezrobocia w porównaniu z osobami o zdrowej skórze (Cunliffe 1986). Nie ma ogólnie przyjętego systemu stopniowania nasilenia trądziku. W praktyce klinicznej problem ten jest jednak mniejszy.
Trądzik umiarkowany do ciężkiego często leczy się antybiotykami systemowymi, zwłaszcza tetracyklinami. Może to prowadzić do oporności bakterii oraz niekorzystnie wpływać na środowisko, ponieważ tetracykliny nie rozkładają się łatwo w naturze. Wydaje się, że istnieje związek między opornością bakterii a gorszymi wynikami leczenia (Thiboutot 2011).
Istotne elementy etiologii
Jednostka włosowo-łojowa jest narządem docelowym. Zwiększa się wydzielanie łoju, a P. acnes wytwarza lipazę rozkładającą trójglicerydy do glicerolu i kwasów tłuszczowych o właściwościach prozapalnych. P. acnes wydziela również porfiryny wrażliwe na światło. Dlatego światło widzialne i terapia fotodynamiczna mogą wywołać reakcję fotochemiczną i doprowadzić do zmniejszenia liczby P. acnes (Hongcharu i in. 2000). Twierdzenie to było jednak podawane w wątpliwość (Guffey i Wilborn 2006).
Terapia fotodynamiczna (PDT)
Podstawowa zasada polega na tym, że fotouczulacz gromadzi się w szybko namnażających się komórkach. Środek fotouczulający jest następnie przekształcany w wrażliwe na światło porfiryny. Po ekspozycji na światło w obecności tlenu dochodzi w wyniku transferu energii do reakcji fotochemicznej z wytworzeniem tlenu singletowego. W rezultacie powstają wolne rodniki i następuje śmierć komórki (Dougherty i in. 1978).
Najczęściej stosowanym fotouczulaczem jest kwas delta-aminolewulinowy (ALA). Kilka innych pochodnych również jest stosowanych lub testowanych (Song i in. 2014). Omówiono je poniżej.
ALA i jego pochodne stosuje się głównie w leczeniu raka skóry lub jego stanów przedrakowych, rogowacenia słonecznego, powierzchownego raka podstawnokomórkowego oraz raka kolczystokomórkowego skóry in situ. Wyniki kliniczne są dobre w przypadku cienkich zmian, natomiast grubsze guzy trudniej poddają się leczeniu, np. guzkowe raki podstawnokomórkowe (Sandberg i in. 2008).
Ester metylowy ALA (MAL) jest prawdopodobnie najczęściej stosowany obecnie. MAL ulega deestryfikacji do ALA. Jest bardziej lipofilny niż ALA i uważany za bardziej selektywny. Jednak wątpliwe jest, czy występuje istotna różnica w przenikaniu przezskórnym między ALA a MAL. Niedawno wprowadzono nową postać preparatu, BF-200. Może być ona bardziej skuteczna niż ALA w leczeniu nowotworów (Neittaanmaki-Perttu i in. 2014).
Etapami ograniczającymi tempo syntezy hemu są syntaza ALA i ferrochelataza. Egzogenne podanie ALA omija pierwszy enzym ograniczający tempo reakcji. W konsekwencji dochodzi do gromadzenia się protoporfiryny IX (PpIX), ponieważ aktywność ferrochelatazy jest prawdopodobnie zmniejszona. Proces ten zachodzi w sebocytach. Wydaje się, że wewnątrzkomórkowym celem działania są mitochondria (Peng i in. 1992). Proces zależy od tlenu, a jego niedobór prowadzi do mniejszego uszkodzenia tkanek (Ericson i in. 2003).
Mechanizm działania w trądziku
P. acnes sam wytwarza niewielkie ilości porfiryn (Romiti i in. 2000). Ich obecność można zaobserwować jako fluorescencję podczas naświetlania obszaru skóry promieniowaniem UVA. Naświetlanie światłem niebieskim lub czerwonym prowadzi do wzbudzenia porfiryn wytwarzanych endogennie i powstania tlenu singletowego. Powoduje to śmierć bakterii.
Zastosowanie ALA lub jego pochodnych prowadzi do powstawania PpIX i jej gromadzenia w sebocytach. Ponownie w obecności tlenu powstaje tlen singletowy, który uszkadza sebocyty. W niektórych badaniach obserwowano zmniejszenie produkcji łoju, w innych takiego efektu nie stwierdzono (Hongcharu i in. 2000; Horfelt i in. 2007).
Ponad 15 lat temu omawiano leczenie trądziku metodą PDT (Hongcharu i in. 2000). Autorzy ci opisali dobre efekty PDT w trądziku i wykazali zmniejszone wydzielanie łoju spowodowane uszkodzeniem gruczołów łojowych. Inni nie stwierdzili zmniejszonego wydzielania łoju (Horfelt i in. 2007; Pollock i in. 2004). Badania na myszach również sugerują, że ALA jest preferencyjnie wychwytywany przez gruczoły łojowe (Divaris i in. 1990).
Światło czerwone lepiej penetruje tkanki niż światło niebieskie lub UV. Sugeruje się również, że ma ono właściwości przeciwzapalne w trądziku (Na i Suh 2007).
Światło niebieskie wydaje się najskuteczniejszą długością fali w fotoaktywacji P. acnes. Wydaje się, że samo światło niebieskie może być korzystne w leczeniu trądziku (Morton i in. 2005). Można również łączyć światło czerwone i niebieskie (Papageorgiou i in. 2000).
Jeong i in. wykazali, że miejscowa terapia ALA-PDT w trądziku może indukować apoptozę sebocytów (Jeong i in. 2011).
Kosaka i in. wykazali, że za pomocą ALA-PDT można uzyskać ukierunkowane uszkodzenie gruczołów łojowych (Kosaka i in. 2011).
Źródła światła w PDT
Stosować można zarówno lasery, jak i niespójne źródła światła (Zheng i in. 2014). Zaletą niespójnych źródeł światła jest niska cena i prostota. Tymczasem źródła światła LED stały się bardziej powszechne w życiu codziennym i bardzo tanie jako wskaźniki laserowe, domowe oświetlenie LED, reflektory samochodowe itp. Niestety źródła światła LED przeznaczone do leczenia są z różnych przyczyn dość drogie. Można przedstawić argumenty zarówno za szerokopasmowymi źródłami światła, jak i przeciwko nim. Ich zaletą jest wykorzystywanie większej części widma absorpcji, a wadą wytwarzanie większej ilości ciepła.
Lasery wytwarzają spójne, monochromatyczne światło, które może dokładnie odpowiadać widmu absorpcji porfiryn. Napromieniany obszar jest zwykle mały, co stanowi wadę. Ponadto szczególne właściwości promieniowania laserowego, np. spójność, nie są konieczne.
Twierdzono, że korzystny wpływ może mieć ekspozycja na różne długości fal (Sadick 2009). Działanie światła słonecznego wynika prawdopodobnie zarówno z niszczenia bakterii, jak i z immunosupresji spowodowanej jego wpływem na komórki Langerhansa. Aktywna jest prawdopodobnie głównie część UVA. UVB gorzej penetruje tkanki i nie odpowiada pasmu absorpcji porfiryn.
Wykazano, że samo światło widzialne ma wpływ na trądzik (Sigurdsson i in. 1997).
Wyniki kliniczne
Kilku autorów opisało dobre wyniki po zastosowaniu ALA-PDT w leczeniu trądziku (Hongcharu i in. 2000; Horfelt i in. 2007).
Niedawno wprowadzono nowe urządzenie LED emitujące światło zielone i czerwone (Dong i in. 2015). Całkowity odsetek skuteczności wyniósł 90% u 46 pacjentów z trądzikiem umiarkowanym do ciężkiego. Autorzy uważają, że impulsowe źródła światła mogą być mniej skuteczne z powodu niedostatecznej ilości tlenu. Stosowanie krótszych długości fal może zmniejszać ból.
Ying i in. niedawno opublikowali dobre wyniki po leczeniu trądziku metodą PDT. Zastosowali 5% ALA u 21 pacjentów z ciężkim trądzikiem oraz źródło światła LED emitujące światło o długości fali 633 nm. Całkowity odsetek skuteczności wyniósł 85%.
Japońskie badania wykazały dobre działanie PDT w trądziku, chociaż szerokopasmowe źródła światła mogą powodować silniejszy ból (Asayama-Kosaka i in. 2014).
Niedawno Das i Reynolds omówili postępy w patogenezie trądziku i ich znaczenie dla terapii (Das 2014). Omawiają różne długości fal i różne źródła światła. Lasery na podczerwień mogą zmniejszać gruczoły łojowe lub wpływać na lipidy (Das i Reynolds 2014).
Wykazano wpływ na trądzik zarówno światła widzialnego, jak i ALA. Pinto i in. porównali skuteczność samego światła czerwonego oraz MAL-PDT w trądziku łagodnym i umiarkowanym. MAL-PDT działała szybciej i cechowała się wyższym odsetkiem odpowiedzi niż samo światło czerwone (Pinto i in. 2013).
Mei X i in. porównali w niedawnym badaniu terapię fotodynamiczną ALA-IPL-PDT z IPL. Wykazano przewagę ALA-IPL-PDT zarówno pod względem całkowitej liczby zmian, jak i liczby zmian zapalnych oraz niezapalnych (Mei i in. 2013).
Porównywano również leczenie trądziku za pomocą MAL-PDT ze światłem czerwonym oraz IPL. Pacjenci wcześniej reagowali na światło czerwone, ale oba schematy leczenia były skuteczne (Hong i in. 2013).
Haedersdal, Togsverd-Bo i Wulf w 2008 r. przeanalizowali różne źródła światła w pracy przeglądowej. Stwierdzili, że aktywnych może być wiele schematów leczenia, ale wyniki MAL-PDT są lepsze niż wyniki terapii światłem (Haedersdal i in. 2008).
Z drugiej strony rok później Horfelt i in. stwierdzili, że pojedyncza niska dawka światła czerwonego jest równie skuteczna jak MAL-PDT w leczeniu trądziku (Horfelt i in. 2009).
Zheng i in. niedawno opracowali przegląd terapii fotodynamicznej w trądziku (Zheng i in. 2014). Przeanalizowali 14 randomizowanych badań klinicznych obejmujących 492 pacjentów. Stwierdzili, że można stosować kilka fotouczulaczy. Prawdopodobnie optymalnym wyborem jest ALA ze światłem czerwonym, ale konieczne są dalsze badania.
Linkner i in. ocenili skuteczność ALA-PDT i mikrodermabrazji w leczeniu blizn potrądzikowych. Stwierdzili dobry efekt (Linkner i in. 2014). Najpierw wykonywano mikrodermabrazję, a następnie PDT. Działania niepożądane były niewielkie.
W ciężkim trądziku wypróbowano również połączenie ALA-PDT z ablacyjnym frakcyjnym laserem Er:YAG (Yin i in. 2014). Ocenili skuteczność połączenia ALA-PDT i frakcyjnego lasera Er:YAG w zmianach bliznowatych w ciężkim trądziku. Początkowo pacjentów leczono ALA-PDT czterokrotnie w odstępach 10-dniowych. Następnie wykonano pięć zabiegów laserowych w odstępach 4-tygodniowych. Blizny uległy znacznemu zmniejszeniu.
Liu i in. (Liu i in. 2014) wykazali dobry efekt leczenia trądziku umiarkowanego do ciężkiego za pomocą PDT, intensywnego światła pulsacyjnego (IPL) oraz niebiesko-czerwonych diod elektroluminescencyjnych (LED) (Liu i in. 2014). Do badania włączono 150 pacjentów. PDT zapewniała szybsze ustępowanie zmian, ale wiązała się z silniejszym bólem niż IPL.
Co ciekawe, ALA-PDT wydaje się wykazywać działanie przeciwbakteryjne (Li i in. 2013). Można ją wykorzystać w przypadku oporności na antybiotyki w celu zmniejszenia biofilmu.
Typowy przypadek przedstawiono na ryc. 1a i b – przed leczeniem oraz po dwóch sesjach PDT.
Działania niepożądane PDT
Krótkoterminowe działania niepożądane obejmują rumień i ból, często odczuwany jako kłucie i pieczenie. Odczuwanie bólu ma często charakter indywidualny, ale im większy leczony obszar, tym ból jest silniejszy (Grapengiesser i in. 2002). Mężczyźni również wydają się odczuwać silniejszy ból. Niekiedy pojawiają się pęcherze.
Mechanizm bólu nie został w pełni poznany. Kontrolę bólu często zapewnia wentylator lub zimna woda. Paoli i in. stosowali blokady nerwów z dobrymi efektami (Paoli i in. 2008). MAL-PDT może być mniej bolesna niż ALA-PDT (Wiegell i Wulf 2006).
Dotychczas nie obserwowano długoterminowych działań niepożądanych, ale nie można wykluczyć pewnego działania rakotwórczego, mimo braku przekonujących dowodów (Ibbotson 2011).
Inne fotouczulacze niż ALA
Stosuje się również inne pochodne niż ALA. Niedawne badanie wykazało dobry efekt chlorofilu-a jako fotouczulacza (Song i in. 2014). Działania niepożądane były również minimalne. Piki absorpcji chlorofilu występują przy 430 i 662 nm. Dlatego w tym badaniu zastosowano światło niebieskie i czerwone, aby dopasować je do pików absorpcji chlorofilu. Zmniejszyła się nawet produkcja łoju. Czas inkubacji jest znacznie krótszy w przypadku chlorofilu niż w przypadku ALA i MAL.
Stosowano także kwas indolo-3-octowy (IAA) ze światłem zielonym; efekty są dobre, a procedura stosunkowo bezbolesna. Do badania włączono 25 pacjentów. IAA pozostawiono na 15 min pod okluzją, a następnie naświetlano światłem zielonym przez 15 min. Zmniejszyło się również wydzielanie łoju (Jang i in. 2011).
Z korzystnymi wynikami stosowano również zieleń indocyjaninową (Jang i in. 2011). W badaniu wzięło udział 34 pacjentów. Połowę twarzy leczono zielenią indocyjaninową z promieniowaniem o długości 805 nm, a drugą połowę kwasem indolo-3-octowym ze światłem zielonym (520 nm). Wystąpiło niewiele działań niepożądanych.
Miejsce w terapii
Trądzik można leczyć na kilka sposobów. W trądziku łagodnym do umiarkowanego wystarczyć mogą preparaty miejscowe. W cięższym trądziku często zaleca się antybiotyki. Niestety oporność bakterii, podobnie jak problemy środowiskowe, stała się poważnym problemem.
Dlatego potrzebne są alternatywy dla antybiotyków. PDT może być taką alternatywą. Najwięcej danych dotyczy ALA-PDT i MAL-PDT, ale jako alternatywa pojawiają się nowe fotouczulacze. Potrzebne są dalsze badania, aby określić właściwe schematy dawkowania i prawidłowe dostarczanie światła. PDT może w przyszłości być z powodzeniem częściej stosowana w trądziku.
Najważniejsze wnioski
- P. acnes sam wytwarza niewielkie ilości porfiryn. Naświetlanie światłem niebieskim lub czerwonym prowadzi do wzbudzenia porfiryn wytwarzanych endogennie i powstania tlenu singletowego, co powoduje śmierć bakterii.
- PDT sprzyja ukierunkowanemu uszkodzeniu gruczołów łojowych, zmniejszając wydzielanie łoju.
- Światło czerwone lepiej penetruje tkanki niż światło niebieskie lub UV. Sugeruje się również, że ma ono właściwości przeciwzapalne w trądziku.
- Światło niebieskie wydaje się najskuteczniejszą długością fali w fotoaktywacji P. acnes. Wydaje się, że samo światło niebieskie może być korzystne w leczeniu trądziku. Można również łączyć światło czerwone i niebieskie.
- Terapia fotodynamiczna wydaje się skuteczna wobec trądziku umiarkowanego i może okazać się alternatywą dla antybiotyków doustnych w leczeniu trądziku.
Piśmiennictwo
Asayama-Kosaka S, Akilov OE, Kawana S. Photodynamic therapy with 5% delta-aminolevulinic acid is safe and effective treatment of acne vulgaris in Japanese patients. Laser Therapy. 2014;23(2):115–20.
Cunliffe WJ. Acne and unemployment. Br J Dermatol. 1986;115(3):386.
Das S, Reynolds RV. Recent advances in acne pathogenesis: implications for therapy. Am J Clin Dermatol. 2014;15(6):479–88.
Divaris DX, Kennedy JC, Pottier RH. Phototoxic damage to sebaceous glands and hair follicles of mice after systemic administration of 5-aminolevulinic acid correlates with localized protoporphyrin IX fluorescence. Am J Pathol. 1990;136(4):891–7.
Dong Y et al. A new LED device used for photodynamic therapy in treatment of moderate to severe acne vulgaris. Photodiagnosis Photodyn Ther. 2016;13:188–95. doi: 10.1016/j.pdpdt.2015.06.007. Epub 2015 Jun 23.
Dougherty TJ, et al. Photoradiation therapy for the treatment of malignant tumors. Cancer Res. 1978;38(8):2628–35.
Ericson MB, et al. Fluorescence contrast and threshold limit: implications for photodynamic diagnosis of basal cell carcinoma. J Photochem Photobiol B. 2003;69(2):121–7.
Grapengiesser S, et al. Pain caused by photodynamic therapy of skin cancer. Clin Exp Dermatol. 2002;27(6):493–7.
Guffey JS, Wilborn J. In vitro bactericidal effects of 405-nm and 470-nm blue light. Photomed Laser Surg. 2006;24(6):684–8.
Haedersdal M, Togsverd-Bo K, Wulf HC. Evidence-based review of lasers, light sources and photodynamic therapy in the treatment of acne vulgaris. J Eur Acad Dermatol Venereol. 2008;22(3):267–78.
Hong JS, et al. Acne treatment by methyl aminolevulinate photodynamic therapy with red light vs. intense pulsed light. Int J Dermatol. 2013;52(5):614–9.
Hongcharu W, et al. Topical ALA-photodynamic therapy for the treatment of acne vulgaris. J Invest Dermatol. 2000;115(2):183–92.
Horfelt C, et al. Photodynamic therapy for acne vulgaris: a pilot study of the dose-response and mechanism of action. Acta Derm Venereol. 2007;87(4):325–9.
Horfelt C, et al. Single low-dose red light is as efficacious as methyl-aminolevulinate – photodynamic therapy for treatment of acne: clinical assessment and fluorescence monitoring. Acta Derm Venereol. 2009;89(4):372–8.
Ibbotson SH. Adverse effects of topical photodynamic therapy. Photodermatol Photoimmunol Photomed. 2011;27(3):116–30.
Jang MS, et al. A comparative split-face study of photodynamic therapy with indocyanine green and indole-3-acetic acid for the treatment of acne vulgaris. Br J Dermatol. 2011;165(5):1095–100.
Jeong E, et al. Topical ALA-photodynamic therapy for acne can induce apoptosis of sebocytes and down-regulate their TLR-2 and TLR-4 expression. Ann Dermatol. 2011;23(1):23–32.
Kosaka S, et al. Targeting of sebaceous glands by delta-aminolevulinic acid-based photodynamic therapy: an in vivo study. Lasers Surg Med. 2011;43(5):376–81.
Li X, et al. Effects of 5-aminolevulinic acid-mediated photodynamic therapy on antibiotic-resistant staphylococcal biofilm: an in vitro study. J Surg Res. 2013;184(2):1013–21.
Linkner RV, et al. Evaluating the efficacy of photodynamic therapy with 20% aminolevulinic acid and microdermabrasion as a combination treatment regimen for acne scarring: a split-face, randomized, double-blind pilot study. J Clin Aesth Dermatol. 2014;7(5):32–5.
Liu LH, et al. Randomized trial of three phototherapy methods for the treatment of acne vulgaris in Chinese patients. Photodermatol Photoimmunol Photomed. 2014;30(5):246–53.
Mei X, Shi W, Piao Y. Effectiveness of photodynamic therapy with topical 5-aminolevulinic acid and intense pulsed light in Chinese acne vulgaris patients. Photodermatol Photoimmunol Photomed. 2013;29(2):90–6.
Morton CA, et al. An open study to determine the efficacy of blue light in the treatment of mild to moderate acne. J Dermatolog Treat. 2005;16(4):219–23.
Na JI, Suh DH. Red light phototherapy alone is effective for acne vulgaris: randomized, single-blinded clinical trial. Dermatol Surg. 2007;33(10):1228–33. discussion 1233.
Neittaanmaki-Perttu N, et al. Daylight photodynamic therapy for actinic keratoses: a randomized double-blinded nonsponsored prospective study comparing 5-aminolaevulinic acid nanoemulsion (BF-200) with methyl-5-aminolaevulinate. Br J Dermatol. 2014;171(5):1172–80.
Paoli J, et al. Nerve blocks provide effective pain relief during topical photodynamic therapy for extensive facial actinic keratoses. Clin Exp Dermatol. 2008;33(5):559–64.
Papageorgiou P, Katsambas A, Chu A. Phototherapy with blue (415 nm) and red (660 nm) light in the treatment of acne vulgaris. Br J Dermatol. 2000;142(5):973–8.
Peng Q, et al. Distribution and photosensitizing efficiency of porphyrins induced by application of exogenous 5-aminolevulinic acid in mice bearing mammary carcinoma. Int J Cancer. 1992;52(3):433–43.
Pinto C, et al. Efficacy of red light alone and methyl-aminolaevulinate-photodynamic therapy for the treatment of mild and moderate facial acne. Indian J Dermatol Venereol Leprol. 2013;79(1):77–82.
Pollock B, et al. Topical aminolaevulinic acid-photodynamic therapy for the treatment of acne vulgaris: a study of clinical efficacy and mechanism of action. Br J Dermatol. 2004;151(3):616–22.
Romiti R, et al. High-performance liquid chromatography analysis of porphyrins in Propionibacterium acnes. Arch Dermatol Res. 2000;292(6):320–2.
Sadick N. A study to determine the effect of combination blue (415 nm) and near-infrared (830 nm) light-emitting diode (LED) therapy for moderate acne vulgaris. J Cosmet Laser Ther. 2009;11(2):125–8.
Sandberg C, et al. Bioavailability of aminolaevulinic acid and methylaminolaevulinate in basal cell carcinomas: a perfusion study using microdialysis in vivo. Br J Dermatol. 2008;159(5):1170–6.
Sigurdsson V, Knulst AC, van Weelden H. Phototherapy of acne vulgaris with visible light. Dermatology. 1997;194(3):256–60.
Song BH, et al. Photodynamic therapy using chlorophyll-a in the treatment of acne vulgaris: a randomized, single-blind, split-face study. J Am Acad Dermatol. 2014;71(4):764–71.
Thiboutot D. Dermatologists do not yet fully understand the clinical significance of antibiotic use and bacterial resistance in patients with acne: comment on “Antibiotics, acne, and Staphylococcus aureus colonization. Arch Dermatol. 2011;147(8):921–2.
Wiegell SR, Wulf HC. Photodynamic therapy of acne vulgaris using 5-aminolevulinic acid versus methyl aminolevulinate. J Am Acad Dermatol. 2006;54(4):647–51.
Yin R, et al. Combination ALA-PDT and ablative fractional Er:YAG laser (2,940 nm) on the treatment of severe acne. Lasers Surg Med. 2014;46(3):165–72.
Zheng W, et al. Evidence-based review of photodynamic therapy in the treatment of acne. Eur J Dermatol. 2014;24(4):444–56.