Cryolipolysis for Body Sculpting


Kriolipoliza do modelowania sylwetki

Roberta Bibas, Alexandra Cariello Mesquita, Diego Cerqueira Alexandre and Maria Claudia Almeida Issa Brazylijskie Towarzystwo Dermatologiczne, Rio de Janeiro, Brazylia Uniwersytet Federalny Fluminense, Niterói, RJ, Brazylia Katedra Medycyny Klinicznej – Dermatologia, Uniwersytet Federalny Fluminense, Niterói, RJ, Brazylia

Streszczenie

Kriolipoliza to niechirurgiczna technika miejscowej redukcji tkanki tłuszczowej oraz obiecująca procedura niechirurgicznej redukcji tłuszczu i konturowania ciała. Stanowi atrakcyjną alternatywę dla liposukcji lub innych metod inwazyjnych. Procedura ta wydaje się być bezpieczna w krótkim okresie, z niewielkimi działaniami niepożądanymi, i zapewnia znaczną redukcję tłuszczu przy stosowaniu w przypadku miejscowych otłuszczeń.

Słowa kluczowe  KriolipolizaNiechirurgiczna redukcja tkanki tłuszczowejKonturowanie ciałaLipolizaLiposukcja

Wprowadzenie

Konturowanie ciała jest najczęściej wykonywaną kosmetyczną procedurą chirurgiczną w Stanach Zjednoczonych. Dane Amerykańskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej Estetycznej wskazują, że powiększanie piersi nie jest już najpopularniejszą procedurą chirurgiczną. Liposukcja zastąpiła powiększanie piersi w 2013 roku, wykonano 363 912 zabiegów (Ingargiola i in. 2015).

Chociaż liposukcja jest skuteczną terapią usuwania nadmiaru tkanki tłuszczowej, pozostaje procedurą inwazyjną i wiąże się z nieodłącznymi ryzykami związanymi z operacją. Obecnie opisano nowe metody, które umożliwiają konturowanie ciała w sposób mniej inwazyjny. Metody te selektywnie niszczą komórki tłuszczowe, celując w właściwości fizyczne, które odróżniają je od leżących powyżej komórek naskórka i skóry właściwej. Urządzenia wykorzystujące ultradźwięki o wysokiej częstotliwości, energię częstotliwości radiowej i światło lasera mogą poprawić skuteczność, zminimalizować niepożądane konsekwencje i skrócić czas rekonwalescencji pooperacyjnej. Termiczne niszczenie, niszczenie kawitacyjne lub tworzenie tymczasowego poru w błonie komórkowej adipocytów zmniejsza liczbę komórek tłuszczowych, co skutkuje wymierną redukcją tłuszczu (Ingargiola i in. 2015; Manstein i in. 2008; Zelickson i in. 2009; Ferraro i in. 2012; Sasaki i in. 2014).

Kriolipoliza to nieinwazyjne, selektywne niszczenie tkanki tłuszczowej za pomocą kontrolowanego chłodzenia. Metoda została oparta na obserwacji, że komórki bogate w lipidy są bardziej podatne na uszkodzenia zimnem niż otaczające je komórki bogate w wodę, takie jak te w leżącej powyżej skórze właściwej i naskórku. Urządzenie składa się z aplikatora w kształcie miseczki, który zasysa fałd skóry i podskórnej tkanki tłuszczowej między dwie płyty chłodzące. Temperatura fałdu tkanki musi spaść do około 0 °C, co zwykle trwa jedną godzinę. Krystalizacja lipidów cytoplazmatycznych adipocytów inicjuje kaskadę zdarzeń charakteryzującą się apoptozą adipocytów, zapaleniem tkanki tłuszczowej (pannikulitem) i ostateczną utratą komórek tłuszczowych. Klinicznie objawia się to skutecznym zmniejszeniem grubości warstwy tłuszczu. W 2008 roku amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) początkowo zatwierdziła kriolipolizę do nieinwazyjnej redukcji ogniskowego otłuszczenia boków, a później w 2011 roku również brzucha. Mogą wystąpić częste działania niepożądane leczenia, na przykład przemijający rumień, obrzęk i łagodny ból. Czasami ból po leczeniu może utrzymywać się przez kilka dni po zabiegu (Jalian i in. 2014).

Miejscowa tkanka tłuszczowa

Otyłość jest powszechnie definiowana jako duże nagromadzenie tkanki tłuszczowej spowodowane brakiem równowagi między spożywanymi a spalanymi kaloriami. W ciągu ostatnich 20 lat otyłość stała się bardzo powszechnym zaburzeniem żywieniowym i głównym czynnikiem ryzyka przewlekłych chorób niezakaźnych na całym świecie. Zapobieganie i zarządzanie otyłością są bardzo skomplikowane, ponieważ nie ma jasnego i łatwego rozwiązania. Duża część osób otyłych potrzebuje pomocy w kontroli swojej wagi.

Aby zapobiegać i leczyć otyłość, obecnie istnieją różne rodzaje systemów odchudzających i kosmetycznych o nieinwazyjnym działaniu, takie jak częstotliwość radiowa i kriolipoliza; interwencje chirurgiczne, takie jak liposukcja i lipoliza laserowa (rozdział „Ultradźwięki do lipolizy” w tym tomie); oraz metody profilaktyczne, takie jak zmiana stylu życia i diety. Skuteczność, bezpieczeństwo i opłacalność nieinwazyjnych i inwazyjnych interwencji w leczeniu otyłości są nadal niejasne.

Ostatnio opracowano nowe technologie obejmujące nieinwazyjne techniki oparte na energii, co sygnalizuje potencjalną zmianę paradygmatu w praktykach redukcji tłuszczu i konturowania ciała. Głównym celem tych nowoczesnych terapii jest zmniejszenie masy tkanki, z możliwym efektem końcowym w postaci nieinwazyjnego konturowania ciała (Manstein i in. 2008; Ferraro i in. 2012).

Mechanizm działania kriolipolizy

W 1970 roku Epstein i Oren stworzyli termin zapalenie tkanki tłuszczowej po lodach (popsicle panniculitis), opisując u niemowlęcia ssącego lody na patyku rumieniowy, stwardniały guzek, po którym wystąpiła krótkotrwała martwica tłuszczu na policzku. Chociaż wywołane zimnem zapalenie tkanki tłuszczowej po raz pierwszy opisano u niemowląt, obserwowano je również u dorosłych pacjentów. Obserwacje te doprowadziły do koncepcji, że komórki bogate w lipidy są bardziej podatne na uszkodzenia zimnem niż otaczające je komórki bogate w wodę (Ingargiola i in. 2015; Manstein i in. 2008; Beacham i in. 1980; Epstein i Oren 1970).

W 2007 roku Manstein przedstawił nową nieinwazyjną metodę o nazwie kriolipoliza, służącą do redukcji tłuszczu za pomocą techniki zamrażania. Technika ta jest wykonywana przy użyciu aplikatora na docelowym obszarze, ustawionego na określoną temperaturę chłodzenia przez ustalony czas. Działanie to celuje w adipocyty, nie uszkadzając skóry, nerwów, naczyń i mięśni (Manstein i in. 2008).

Kriolipoliza uszkadza komórki tłuszczowe wyłącznie poprzez zaprogramowane chłodzenie skóry. Leczenie otrzymało zatwierdzenie FDA do redukcji tłuszczu na bokach w 2010 roku, na brzuchu w 2012 roku, a na udach w 2014 roku. Badania wykazały również bezpieczeństwo i skuteczność leczenia niepożądanego tłuszczu na plecach, ramionach i klatce piersiowej (Zelickson i in. 2009; Stevens i in. 2013; Munavalli 2013).

Ta technika opiera się na koncepcji, że komórki tłuszczowe są bardziej wrażliwe na niskie temperatury niż otaczająca je tkanka. Ekspozycja na zimno może wywołać selektywne uszkodzenie tkanki podskórnej poprzez indukcję zapalenia tkanki tłuszczowej, co skutkuje zmniejszeniem powierzchownej warstwy tłuszczu. Uszkodzenie to wyzwala śmierć adipocytów, które są następnie pochłaniane i trawione przez makrofagi.

Adipocyty ulegają apoptozie i martwicy po ekspozycji na niskie temperatury (Manstein i in. 2008; Zelickson i in. 2009; Ferraro i in. 2012; Beacham i in. 1980; Nelson i in. 2009; Boey i Wasilenchuk 2014). Początkowe uszkodzenie adipocytów jest widoczne histologicznie w drugim dniu i narasta przez kolejny miesiąc. W ciągu 14–30 dni po leczeniu makrofagi i inne fagocyty otaczają, obejmują i trawią komórki lipidowe w ramach naturalnej odpowiedzi organizmu na uszkodzenie. Cztery tygodnie po leczeniu stan zapalny słabnie, a objętość adipocytów zmniejsza się. Dwa do trzech miesięcy po zabiegu przegrody międzyzrazikowe są wyraźnie pogrubione, a proces zapalny dodatkowo słabnie. Do tego czasu objętość tłuszczu w leczonym obszarze jest wyraźnie zmniejszona, a przegrody stanowią większość objętości tkanki (Nelson i in. 2009).

Chociaż jego mechanizm nie jest do końca poznany, uważa się, że ssanie próżniowe z regulowanym odprowadzaniem ciepła odcina przepływ krwi i wywołuje krystalizację lipidów w docelowych komórkach. Ponadto to zimne uszkodzenie niedokrwienne może sprzyjać uszkodzeniom komórkowym w tkance tłuszczowej poprzez obrzęk komórkowy, zmniejszoną aktywność Na-K-ATPazy, zmniejszoną ilość trifosforanu adenozyny, podwyższone poziomy kwasu mlekowego i uwalnianie wolnych rodników mitochondrialnych. Inny opisany mechanizm zakłada, że początkowa krystalizacja lipidów i zimne uszkodzenie niedokrwienne są dodatkowo potęgowane przez uszkodzenie niedokrwienno-reperfuzyjne, co powoduje powstawanie reaktywnych form tlenu, podwyższenie poziomu wapnia w cytozolu i aktywację szlaków apoptycznych. Wreszcie krystalizacja lipidów i zimne uszkodzenie niedokrwienne docelowych komórek tłuszczowych wywołują apoptozę i wyraźną odpowiedź zapalną, co skutkuje ich ostatecznym usunięciem z miejsca leczenia w ciągu kolejnych tygodni (Ingargiola i in. 2015; Manstein i in. 2008; Zelickson i in. 2009; Sasaki i in. 2014; Pinto i in. 2012; Pinto i in. 2013).

Badania histologiczne pokazują, że makrofagi są w większości odpowiedzialne za usuwanie uszkodzonych komórek i szczątków. Kriolipoliza może podnosić poziomy lipidów we krwi i enzymów wątrobowych z powodu wewnętrznego usuwania adipocytów, co może wiązać się z dodatkowym ryzykiem dla pacjenta, szczególnie w zakresie parametrów sercowo-naczyniowych. Jednak wiele badań wykazało, że poziomy cholesterolu, trójglicerydów, lipoprotein o niskiej gęstości, lipoprotein o wysokiej gęstości, aminotransferazy asparaginianowej/alaninowej, bilirubiny całkowitej, albuminy i glukozy we krwi pozostawały niezmienione podczas i po tym zabiegu (Ingargiola i in. 2015; Ferraro i in. 2012; Riopelle i Kovach 2009; Coleman i in. 2009; Klein i in. 2009).

Ponieważ kriolipoliza jest stosunkowo nową technologią, niektóre kwestie nadal wymagają rozważenia i zbadania, w tym jaki typ pacjenta odniesie największe korzyści z tego zabiegu. Badania sugerują, że wyniki były najbardziej widoczne u pacjentów z niewielką miejscową tkanką tłuszczową i cellulitem (Ingargiola i in. 2015; Ferraro i in. 2012).

Częste obszary leczenia obejmują brzuch, fałdy pod biustonoszem, fałdy lędźwiowe, fałdy biodrowe/boki, wewnętrzne strony ud, przyśrodkową stronę kolan, obszary okołokrętarzowe, ramiona i kostki. Czas obserwacji po zabiegu wynosi zwykle od 2 do 6 miesięcy. W jednym badaniu przedstawiono dwóch pacjentów w 2 i 5 lat po leczeniu, podkreślając trwałą redukcję tkanki tłuszczowej w tych punktach czasowych przy porównywaniu fotografii przed i po leczeniu (Bernstein 2013) (ryc. 1, 2, 3, 4 i 5).

Fotografie przed i po zabiegu na obszarze grzbietu, dwa miesiące po jednej sesji kriolipolizy
Ryc. 1 Przed i 2 miesiące po jednej sesji na obszarze grzbietu
(a) Widok z przodu i (b) widok z tyłu brzucha przed i dwa miesiące po jednej sesji kriolipolizy w przypadku miejscowego otłuszczenia
Ryc. 2 Przed i dwa miesiące po jednej sesji z powodu miejscowego otłuszczenia brzucha. (a) Widok z przodu, (b) widok z tyłu
(a) Widok przedni i (b) widok z lewej strony boków przed i dwa miesiące po jednej sesji kriolipolizy
Ryc. 3 Przed i 2 miesiące po jednej sesji na bokach. (a) Widok przedni, (b) widok z lewej strony
Brzuch przed i dwa miesiące po jednej sesji kriolipolizy
Ryc. 4 Przed i 2 miesiące po jednej sesji na brzuchu
Brzuch drugiego pacjenta przed i dwa miesiące po jednej sesji kriolipolizy
Ryc. 5 Przed i 2 miesiące po jednej sesji na brzuchu

Chociaż zaobserwowano redukcję tłuszczu we wszystkich badanych obszarach, nadal nie wiadomo, które obszary są najbardziej podatne na kriolipolizę. Różne czynniki mogą przyczyniać się do redukcji tłuszczu obserwowanej po tym zabiegu, na przykład unaczynienie, lokalna cytoarchitektura i aktywność metaboliczna poszczególnych złogów tłuszczu (Ingargiola i in. 2015).

Kolejny zabieg prowadzi do dalszej redukcji tłuszczu; jednakże zakres poprawy nie był tak wyraźny jak po pierwszej sesji. Jedno badanie wykazało jednak, że drugi zabieg zwiększył redukcję warstwy tłuszczu na obszarze brzucha, ale nie na boczkach. Zmniejszony efekt drugiej sesji można wytłumaczyć tym, że tłuszcz poddany drugiemu odprowadzaniu ciepła znajduje się bliżej warstwy mięśniowej. Dopływ krwi do warstwy mięśniowej może przyczyniać się do nieefektywnego odprowadzania ciepła, które nie osiąga zadanej optymalnej temperatury 4 °C. Inna hipoteza zakłada, że adipocyty, które przetrwały pierwsze leczenie, mają wyższą tolerancję na zimno (Ingargiola i in. 2015; Munavalli 2013; Boey i Wasilenchuk 2014; Pinto i in. 2012).

Oprócz kolejnego zabiegu oceniono również masaż po leczeniu, aby wyjaśnić, dlaczego ta technika zwiększa skuteczność pojedynczego zabiegu kriolipolizy. Jedna z hipotez dotyczących potencjalnie lepszej skuteczności ręcznego masażu po leczeniu zakłada dodatkowy mechanizm uszkodzenia docelowej tkanki tłuszczowej natychmiast po chłodzeniu, prawdopodobnie w wyniku uszkodzenia reperfuzyjnego tkanki. Analiza histologiczna nie wykazała oznak martwicy ani zwłóknienia wynikających z masażu, co dowodzi, że ręczny masaż po leczeniu jest bezpieczną i skuteczną metodą dalszego zmniejszania warstwy tłuszczu po kriolipolizie, z doskonałymi wynikami (Ingargiola i in. 2015; Sasaki i in. 2014; Boey i Wasilenchuk 2014).

Działania niepożądane

Jedną z głównych zalet kriolipolizy jest niski profil działań niepożądanych, szczególnie w porównaniu z bardziej inwazyjnymi procedurami. W piśmiennictwie opisywano wyłącznie łagodne, krótkotrwałe działania niepożądane, takie jak rumień, siniaki, zmiany czucia, nadwrażliwość i niedoczulica oraz ból. Działania te można w większości wytłumaczyć siłą próżni i temperaturą, w której tkanka jest utrzymywana przez dłuższy czas, i nie stanowią one zagrożenia dla pacjentów (Ingargiola i in. 2015; Ferraro i in. 2012; Avram i Harry 2009).

Pacjenci zwykle zauważają zaczerwienienie w leczonym miejscu, które znika w ciągu kilku godzin. W niektórych przypadkach mogą pojawić się siniaki, które mogą utrzymywać się przez tydzień. W niektórych leczonych obszarach może wystąpić uczucie drętwienia. Zmniejszone czucie nerwowe trwa 1–6 tygodni (średnio 3,6 tygodnia), ale całkowicie znika po 2 miesiącach. Ten przypadek zmniejszonego czucia jest samoograniczający się i nie wymaga żadnej interwencji. Nie opisywano trwałych owrzodzeń, blizn, parestezji, krwiaków, pęcherzy, krwawień, przebarwień lub odbarwień ani zakażeń. Obrzęk i siniaki w tym obszarze występowały nieco rzadziej niż rumień, ale uważa się, że są spowodowane tymi samymi procesami. Te powikłania również ustąpiły wkrótce potem (Ferraro i in. 2012; Nelson i in. 2009).

W jednym badaniu ból podczas zabiegu najczęściej nie występował lub był znośny w 96% przypadków. Niektóre badania nie wykazały długotrwałych zmian we włóknach nerwowych na podstawie biopsji nerwu wykonanej po 3 miesiącach od leczenia, co pozwoliło stwierdzić, że temperatura i czas trwania kriolipolizy nie mają trwałego wpływu na obwodową tkankę nerwową. Opisane rzadkie działania niepożądane obejmują reakcję wazowagalną i paradoksalny przerost tkanki tłuszczowej. Jalian i in. oszacowali częstość występowania paradoksalnego przerostu tkanki tłuszczowej na 0,0051 procent, czyli około jednego przypadku na 20 000 (Ingargiola i in. 2015; Jalian i in. 2014).

Wyniki histologiczne oceniono w kilku badaniach. Nie stwierdzono oznak zwłóknienia. Większość badań wykazuje odpowiedź zapalną na różnych etapach po kriolipolizie, z naciekami komórek zapalnych osiągającymi szczyt po 30 dniach (Coleman i in. 2009).

Przeciwwskazania do kriolipolizy obejmują stany wywołane zimnem, takie jak krioglobulinemia, pokrzywka zimowa i napadowa zimna hemoglobinuria. Kriolipolizy nie należy wykonywać w obszarach leczenia z ciężkimi żylakami, zapaleniem skóry lub innymi zmianami skórnymi (Ingargiola i in. 2015; Avram i Harry 2009).

Procedura i doświadczenie autorów

Według naszych doświadczeń leczenie kriolipolizą nie wymaga przygotowań ani ograniczeń przed zabiegiem. Pacjent nie musi być na czczo i nie ma potrzeby odstawiania stale przyjmowanych leków. Radzimy pacjentowi zabrać ze sobą bikini lub kąpielówki do użycia podczas sesji kriolipolizy.

Najpierw przeprowadzamy ocenę ciała w obszarze przeznaczonym do leczenia, która obejmuje dokumentację fotograficzną, pomiar leczonego obszaru oraz procentową zawartość tłuszczu uzyskaną za pomocą adipometru.

Formularz świadomej zgody, wręczany wszystkim pacjentom, wyjaśnia mechanizm działania, oczekiwany wynik, przeciwwskazania i działania niepożądane.

Po uzgodnieniu leczenia zaznaczamy obszar przeznaczony do zabiegu w odpowiednich pozycjach, aby uzyskać lepsze efekty estetyczne (np. technika diamentowa na brzuchu).

Gdy pozycja pacjenta jest odpowiednia do zamocowania głowicy i wygodna do utrzymania przez czas leczenia, nakładamy specjalną dla danego urządzenia ochronną warstwę z żelem, a następnie mocujemy głowicę, aby rozpocząć ssanie.

Przez pierwsze 10 minut występuje bolesny dyskomfort, który ustępuje w wyniku analgezji uzyskanej przez zamrożenie obszaru. Proces zamrażania przy użyciu głowicy trwa około jednej godziny, w zależności od typu głowicy i/lub producenta.

Po zakończeniu cyklu leczenia odłączamy głowicę i obserwujemy powstanie zamrożonej „masy” w kształcie głowicy (ryc. 6). Skóra w leczonym obszarze powinna być zaczerwieniona, lekko obrzękła, ale nienaruszona. Po zabiegu nie oczekuje się nadżerek, pęcherzy ani innych urazów. Następnie rozpoczynamy ręczny masaż delikatnymi ruchami mającymi na celu rozgrzanie leczonego obszaru.

Zamrożona masa w kształcie głowicy aplikatora, z rumieniem i obrzękiem na brzuchu natychmiast po kriolipolizie
Ryc. 6 Zamrożona „masa” w kształcie głowicy, z rumieniem i obrzękiem natychmiast po kriolipolizie na brzuchu

Jeśli chodzi o działania niepożądane, często obserwujemy przemijający ból, rumień i obrzęk. Mogą wystąpić wybroczyny i guzki. Według naszych doświadczeń największy dyskomfort występuje podczas leczenia brzucha. Ból leczy się doustną gabapentyną, którą można podać natychmiast po zabiegu i w razie potrzeby kontynuować przez 2 tygodnie. Obrzęku nie należy opróżniać. Wybroczyny mogą utrzymywać się 2–3 tygodni i ustępują samoistnie, ale jeśli pacjenci proszą o leczenie, można stosować kremy zawierające kumarynę i heparynę lub witaminę K do całkowitego ustąpienia zmian.

Po leczeniu nie ma ograniczeń aktywności fizycznej. Ponadto zwykle nie zalecamy masaży jako części programu leczenia. Pacjent jest oceniany po 2 miesiącach i, jeśli to konieczne, powtarzamy zabieg w celu większej utraty miejscowego tłuszczu.

Wnioski

Kriolipoliza staje się jedną z najpopularniejszych alternatyw dla liposukcji w miejscowej redukcji tkanki tłuszczowej. Ze względu na łatwość użycia i niewielkie działania niepożądane procedura ta staje się również wiodącą technologią wśród metod nieinwazyjnych. Ponieważ kriolipoliza jest stosunkowo nową procedurą, protokoły leczenia nadal muszą być ulepszane, aby zmaksymalizować wyniki.

W porównaniu z działaniami niepożądanymi tradycyjnych kosmetycznych procedur chirurgicznych kriolipoliza stanowi niewielkie zagrożenie dla pacjentów, z bardzo niską częstością powikłań. W niektórych badaniach porównywano pomiary za pomocą suwmiarki, ultradźwięków, obrazowania trójwymiarowego i ręcznej taśmy pomiarowej w przypadku kriolipolizy. Chociaż żadne pojedyncze badanie nie porównało wszystkich tych metod, dostępne dane sugerują, że techniki te są ze sobą dobrze skorelowane.

Kriolipolizę po raz pierwszy opisano w 2007 roku i chociaż jej popularność znacznie wzrosła, dostępne piśmiennictwo pozostaje ograniczone. Występuje duże zróżnicowanie w projektach badań, stosowanym sprzęcie i miarach wyników. Z powodu tego braku ujednolicenia porównywanie wielkości efektu staje się trudne, a wartość metaanalizy dostępnych danych jest ograniczona.

Kluczowe wnioski

  • Konturowanie ciała pozostaje jedną z najczęściej wykonywanych kosmetycznych procedur chirurgicznych w Stanach Zjednoczonych.
  • Kriolipoliza jest obiecującą niechirurgiczną techniką miejscowej redukcji tłuszczu i konturowania ciała.
  • Kriolipoliza staje się jedną z najpopularniejszych alternatyw dla liposukcji w punktowej redukcji tkanki tłuszczowej.
  • Kriolipoliza polega na selektywnym uszkodzeniu komórek tłuszczowych wywołanym zaprogramowanym chłodzeniem skóry.
  • Opisano rzadkie działania niepożądane, w tym reakcję wazowagalną i paradoksalny przerost tkanki tłuszczowej.

Bibliografia

Avram MM, Harry RS. Cryolipolysis for subcutaneous fat layer reduction. Lasers Surg Med. 2009;41(10):703–8.

Beacham BE, Cooper PH, Buchanan CS, Weary PE. Equestrian cold panniculitis in women. Arch Dermatol. 1980;116(9):1025–7.

Bernstein EF. Longitudinal evaluation of cryolipolysis efficacy: two case studies. J Cosmet Dermatol. 2013;12(2):149–52.

Boey GE, Wasilenchuk JL. Enhanced clinical outcome with manual massage following cryolipolysis treatment: a 4-month study of safety and efficacy. Lasers Surg Med. 2014;46(1):20–6.

Coleman SR, Sachdeva K, Egbert BM, Preciado J, Allison J. Clinical efficacy of noninvasive cryolipolysis and its effects on peripheral nerves. Aesthet Plast Surg. 2009;33(4):482–8.

Epstein Jr EH, Oren ME. Popsicle panniculitis. N Engl J Med. 1970;282(17):966–7.

Ferraro GA, De Francesco F, Cataldo C, Rossano F, Nicoletti G, D’Andrea F. Synergistic effects of cryolipolysis and shock waves for noninvasive body contouring. Aesthet Plast Surg. 2012;36(3):666–79.

Ingargiola MJ, Motakef S, Chung MT, Vasconez HC, Sasaki GH. Cryolipolysis for fat reduction and body contouring: safety and efficacy of current treatment paradigms. Plast Reconstr Surg. 2015;135(6):1581–90.

Jalian HR, Avram MM, Garibyan L, Mihm MC, Anderson RR. Paradoxical adipose hyperplasia after cryolipolysis. JAMA Dermatol. 2014;150(3):317–9.

Klein KB, Zelickson B, Riopelle JG, Okamoto E, Bachelor EP, Harry RS, Preciado JA. Non-invasive cryolipolysis for subcutaneous fat reduction does not affect serum lipid levels or liver function tests. Lasers Surg Med. 2009;41(10):785–90.

Manstein D, Laubach H, Watanabe K, Farinelli W, Zurakowski D, Anderson RR. Selective cryolysis: a novel method of non-invasive fat removal. Lasers Surg Med. 2008;40(9):595–604.

Munavalli G. Cryolipolysis for the treatment of male pseudogynecomastia. Lasers Surg Med. 2013;45(S25):16.

Nelson AA, Wasserman D, Avram MM. Cryolipolysis for reduction of excess adipose tissue. Semin Cutan Med Surg. 2009;28(4):244–9.

Pinto HR, Garcia-Cruz E, Melamed GE. A study to evaluate the action of lipocryolysis. Cryo Letters. 2012;33(3):177–81.

Pinto H, Arredondo E, Ricart-Jane D. Evaluation of adipocytic changes after a simil-lipocryolysis stimulus. Cryo Letters. 2013;34(1):100–5.

Riopelle JT, Kovach B. Lipid and liver function effects of the cryolipolysis procedure in a study of male love handle reduction. Lasers Surg Med. 2009;41(S21):82.

Sasaki GH, Abelev N, Tevez-Ortiz A. Noninvasive selective cryolipolysis and reperfusion recovery for localized natural fat reduction and contouring. Aesthet Surg J. 2014;34(3):420–31.

Stevens WG, Pietrzak LK, Spring MA. Broad overview of a clinical and commercial experience with CoolSculpting. Aesthet Surg J. 2013;33(6):835–46.

Zelickson B, Egbert BM, Preciado J, Allison J, Springer K, Rhoades RW, et al. Cryolipolysis for noninvasive fat cell destruction: initial results from a pig model. Dermatol Surg. 2009;35(10):1462–70.

This site uses cookies

We use cookies to collect information about how you use this site. We use this information to make the website work as well as possible and improve our services.